De boom en de stroming

Ken je dat…? Wanneer je iets moét doen. Niet vanuit verplichting of dwang, dan wel omdat er een stroming is die door je heen beweegt, met een zekere richting en een zekere inhoudelijke, niet te miskennen boodschap. En die boodschap is enkel voor jou bedoeld. Jij draagt hem uit, omdat je niet anders kan. En het voedt je, het richt je en nodigt je uit om (nog) meer jezelf te zijn. Dat noem ik de stroming. Hoe kan ik het nog omschrijven? Ken je dat...: voelen dat je iets moet doen? Daar weinig of niet over aarzelen, omdat je ergens ‘weet’ dat dat het is, wat je mag doen? Het is een sterke, gegronde impuls en je gaat het doen, hoe dan ook.

Simpel. Er hoeft niet over nagedacht te worden. Het gebeurt gewoon, en je mag je laten meevoeren. Mooi vind ik dat. Voor mensen (zoals ik) die veel nadenken en ernaar verlangen om wat vaker uit de mentale carousel te stappen (en misschien niet goed weten hoe), is deze stroming opzoeken en ervaren een grote opluchting en bevrijding.

In Calca (in de Heilige Vallei van de Inca's) dicht bij een gemeenschap op een bomenplant-actie. Ik las eens dat zeven bomen de zuurstof voorzien die één mens tijdens zijn of haar hele leven nodig heeft, wat ik ongelooflijk en fantastisch vind.

Ons overgeven aan de stroming, dat is een kunst die we kunnen beoefenen. Creatieve therapie en emotional freedom technique (tapping) zijn twee technieken die daarbij een enorme steun kunnen zijn. Je leest er meer over door op de links te klikken. Je kan bij me terecht voor een gratis kennismaking van 15-20 minuten, als je de roep voelt.

We willen vaak graag de controle behouden vanuit angst, vanuit niet 100% vertrouwen dat het goed komt, en zo verder. Zo missen we echter belangrijke leerprocessen; leerprocessen die ons toestaan om meer vanuit (innerlijke) vrijheid te leven en met minder ballast (in ons hoofd of elders). We komen meer in contact met ons leven zoals dat ons de grootste vreugde brengt.

Onderweg met een grote groep volwassenen en kinderen in een kleine tiental vrachtwagens en auto's naar de gemeenschap hogerop in de Andes, waar we 'queuñas' (een lokale boomsoort) plantten.

De stroming volgt bepaalde wetten, die van aard zowel natuurlijk als spiritueel zijn. Het is als de seizoenen die door de natuur heen komen enerzijds (een natuurlijk gegeven), en anderzijds rijkelijk hun innerlijke, bezielde boodschappen delen: openbloeien tijdens de lente, bezield afscheid nemen in de herfst, en zo voort. 

Deze wetten maken dat ik (en samen met mij natuurlijk alle anderen) met mijn uniek design als mens bepaalde dingen doe. Omdat dat is wat klopt voor mij (in mijn hart) en omdat dat nu eenmaal het hout is waaruit ik gemaakt ben. Dit brengt me bij de kracht van bomen. Stabiel, goed geworteld in de aarde, en relatief onbeweeglijk (zelfs bij hevige wind blijven ze staan). Ik geloof dat ik een eik ben of zo. 

Zo iemand voel ik me wel, een eik-achtige, als dat een woord mag zijn (of worden). Ik las eens op het net dat de eik gelinkt wordt aan uithoudingsvermogen. Die trek herken ik zeker in mezelf. Herken jij dit kenmerk in jezelf?

Als je zeven positieve kwaliteiten in jezelf mocht erkennen, welke zouden dat zijn?

En hoe vlot loopt het voor jou om ze te benoemen? Hoe voelt het in je lichaam om ze uit te spreken? Dit en meer, is wat je ook kan ontdekken in een sessie met mij.

Na het planten, klommen we hoger op de berg en genoten van het zicht op zo veel natuurschoon dat je er even (of lang) innerlijk stil van wordt.

Iemand noemde me eens een ‘goed gewortelde boom’. Dat vond ik toen vreemd. Het was in een therapeutische context dat dit me gezegd werd, ik was misschien zeventien, en ik had nog maar weinig opgevangen van mijn eigen licht, mijn eigen kwaliteiten en talenten die er geduldig op wachtten ontsluierd te worden. In die tijd worstelde ik met bakken faalangst en onzekerheid. Dat zou zo nog even doorgaan, maar er werden toen waardevolle zaadjes geplant die later tot wasdom zouden komen.

'Een goed gewortelde boom'.

Dat werd toen gezegd, ergens in Brussel, in een ruimte gelegen in een mooie, lange en brede straat, waar ook de tram rijdt. Ik weet niet meer zo goed of er ook bomen stonden. Ik hoop van wel, of dat ze ze dan ten minste nu geplant hebben. Nog even terug naar de stroming. Er is een zekere stuwing, en ertegen vechten zou even onzinnig zijn als proberen te ontkomen aan de zwaartekracht. Dit is een van de dingen die ik geleerd heb, vooral sinds ik ging reizen en wel mee moést met wat zich aandiende. Ik werd uitgenodigd om flexibel te leren zijn, te schakelen wanneer nodig, en te omarmen wat ik moeilijk of onwenselijk vind, wanneer het even niet anders kan. 

Wanneer de kracht van de boom en de vloeiendheid van de stroming elkaar treffen, hebben we een inspirerende combinatie te pakken. Of je nu meer stabiliteit of balans wilt, je meer wilt laten (bege)leiden in het leven, wat meer tot rust wilt kunnen komen in je hoofd of je diepere verlangens wilt helder maken, ik ben er voor je.

Liefs, Steffi