Je hartslag telt

Vandaag kreeg ik een boodschap te horen die me raakte. Het bracht me van mijn stuk, en het bracht ook een stuk in mij naar voren dat vroeg om gezien te worden. Doorvoeld.

Het zei ‘ik ben geraakt’.

Soms zijn we gewoon geraakt. Dat is dan zo. 

Het maakt uit hoe je hart klopt. Het is belangrijk hoe je hart klopt.

Zoals jouw hart klopt, zo kloppen er geen twee. Om dit stuk in mij de benodigde en gevraagde genegenheid en aandacht te geven, en ruimte om zich uit te drukken, ging ik buiten zitten. Op een bankje in het gras. De natuur is mijn toeverlaat. Wanneer er iets in mij uit balans voelt, dan ga ik graag dicht bij haar zitten. Dan komen er plots nieuwe perspectieven tevoorschijn, gemakkelijkere paden, troost, uitlaatkleppen, wijsheden, haalbare oplossingen en dergelijke meer. Kort daarvoor had ik verschillende liedjes op de klassieke gitaar gehoord, en daarna muziek van Cirque du Soleil en andere klassieke, emotionele muziek. Emotioneel als ik ben, is er altijd wel iets dat mag gevoeld worden. Dit stuk in mij wilde zich echt gehoord en gezien voelen. Dat is dan helder. Daar mag ik iets mee. 

Ik ging dus zitten, op dat bankje. Ik had mijn drum meegenomen. Zo'n prachtig instrument (niet op de foto hieronder) dat ik zelf heb mogen mee-creëren. En het vel heb ik dan natuurlijk beschilderd - dat vind mijn innerlijke kunstenaar dan weer een mooie uitnodiging om zich uit te leven en kunsten met elkaar te verbinden.

In Groot-Marico, Zuid-Afrika (project Happy Toes) in 2014. Het is een troebele foto doordat ik hem kleiner maakte omdat ik de privacy van de persoon die naast me zat, wil respecteren. Het was de eerste keer dat ik drumde. Héél ongemakkelijk, maar een lachje voor de foto kon er wel af.

Eerst verbond ik met mezelf en dronk een natuurlijk middeltje dat me helpt om mijn emoties toe te laten en ze naar buiten te laten komen. (Daar ben ik grote fan van: natuurlijke middeltjes die ons verder helpen. Homeopathie, essentiële oliën verstuiven of eraan ruiken of consumeren als de olie zich ertoe leent, en vele andere soorten natuurlijke remedies; mijn organische apotheek is groot.)

Soms komen ze een beetje vast te zitten, de menselijke emoties, en dan hebben ze een klein liefdevol zetje nodig. Ik zit op het witte bankje bij valavond en voel hoe ik kan zakken door op deze manier met de natuur te verbinden. Zakken in mijn lichaam, in plaats van in mijn hoofd rond te dwalen (en mijn gevoelens te omzeilen). Ik neem vervolgens mijn drum erbij. Ik drum zacht en aan de snellere kant. Dan komt de zin tot mij ‘mijn hartslag telt’. Dat helpt mij verzachten binnenin. Het wordt wat knusser in mij en het stuk dat geraakt werd, voelde zich gehoord. Het kan zich nu nestelen in deze hernieuwde en geruststellende energie die zegt: het is oké om geraakt te worden. Je bent wie je bent. Voel maar.

De drum klinkt een beetje als onze hartslag, en de hartslag van onze moeder toen we in de baarmoeder zaten, en de hartslag van onze grote moeders, Moeder Aarde en Moeder Natuur. Je hartslag telt.

Zo, daar word ik hier en nu mooi aan herinnerd. Hoe jij ‘klopt’, ‘in elkaar zit’, dat maakt een verschil. Dat telt, dat is belangrijk. Dat is een liefdevolle slag, de slag van je leven. Je eigen ritme. Ik heb mijn eigen manier en ritme om om te gaan met boodschappen die tot me komen, met zaken die ik probeer te verteren (en die soms langer onverwerkt blijven hangen dan me lief is). En dat is nu net onze unieke hartslag en onze manier van zijn. Daarom is het net zo belangrijk om onze tijd te nemen.

Laat die anderen het maar anders doen. Zij hebben een andere drum en een ander ritme dat hen drijft. 

Met warmte,

Steffi